Het leed van het perfecte oog.


De jarenlange ervaring als illustrator heeft zich diep genesteld in mijn hoofd. Als ik een afbeelding voorbij zie komen die me opvalt, poog ik altijd te analyseren waardoor dat komt. Is het iets met de kleur, de belichting, het perspectief? Was het opzet, toeval of een ongelukje?
 

Zo kwam ik gisteren een fraaie foto tegen van een historisch pand, prima vastgelegd, goed van compositie, mooie contrasten. En tóch voelde het niet perfect aan.
 

Al snel zag ik dat het gebouw "uit het lood" stond. Even gemeten, en jawel, 0,9 graden hellend naar rechts. Ik werd benieuwd of het de foto was, of het pand. Meteen een like gegeven voor de fotografe, en een comment geplaatst. Zij vertelde, dat uit alle gemaakte foto's bleek, dat het gebouw inderdaad rechts iets is ingezakt, in de loop van de eeuwen.


 

Hoe ik het gedaan zou hebben, in alle bescheidenheid: (het gaat om amper een graad) Ik zou de foto iets hebben gedraaid, zodat het gebouw weer recht staat. Je mag de werkelijkheid wel een beetje helpen. Door de nu perfect haakse vorm van het 17de eeuwse pand, geeft dit een optimaal contrast met de wispelturige vormen van de bomen langs de oprijlaan.

Dat moet je natuurlijk niét doen met een foto van de Campanile in Pisa, Italië. Die moet je niet recht zetten, want dat ie scheef staat is juist het speciale. Een foto van een gevaarlijk scheve kerktoren of grachtenpand moet ook onaangetast blijven, om het gevaar te onderstrepen. Een beetje hulp in de foute richting kan het beeld zelfs nog wat versterken. PS: Om de scheve minaret van Mosul hoeven we ons geen zorgen meer te maken, die is opgeblazen

door I.S. De varkens.

 

Door Jan van Dongen, Studio Omega. Illustrator, visualiser en blogger. Redenerend vanuit een gezond verstand,

een vleugje humor en een vooruitziende blik.